»‹навітер, підвітер, привітер›« — cto iesce dasty "povieter", "dovieter"? Souta dourœsty, yzocrema œd decotruix cto lioubity veréscieti proti "cerpanuix perécladœu".
Veatscoiõ e pisano ‹бейдевинд› poyeno ("soudé; together") ponevagy ocremo ‹бей›, ‹де› ta ‹винд› ne sõty slova u veatscie. Pro te, nizozeimscoiõ, gerélie veatscoho ‹бейдевинд›, e tó pisano ocremo: ‹bij de wind›, znaceatchi "(sceilno) pri vietrie, blizy/blizyco ic vietrou". I rœuno he nizozeimscoiõ, i inchami móuvami e tó perédano rœznui vuirazui, tb. teagui slœu, pri ceimy ceasto cœilcomy — a ne ynomy odinomy slovomy, por.: phran. ‹au près, au plus près› "blizyco, blizye (do/po vietrie/vietrou)", ‹au près serré, au plus près serré› "sceilno blizyco, sceilno blizye (do/po vietrie/vietrou)", a he dieyõ: ‹serrer le vent› "tisnõti vieter ( ≈ pluuti tiesno/sceilno po vietrou)", ‹serrer au plus près› "tisnõti blizye ( = pluuti sceilnieye / blizye ic vietrou)", niemeçscoiõ: ‹am Wind› "pri/po vietrie", ‹hoch am Wind› "ostro/silno pri vietrie", ‹hart am Wind› "souvoro/striemco pri vietrie, za vietromy", i nacœneç slovianscuimi: ceix. ‹ostře proti větru›, xorvatscoiõ ‹oštro u vjetar›, ‹uz vjetar›, leadscoiõ ‹ostro na wiatr›.